سید حلّاوی یک قصیده شکواییه ای ساخت که در آن به امام زمان شکایت ها دارد. مثلا قسمتی از ترجمه قصیده این است:
«یابن الحسن کجا هستید؟ شیعیانِ شما را آزار می کنند. فلان دسته از شیعیانت گرفتار شده اند و دچار رنج و شکنجه و بلا و محنت هستند.» در این اشعار بلاهایی که بر شیعیان مختلف رخ داده است به نظم کشیده شده است. این اشعار را این طرف و آن طرف در دو سه جلسه خوانده بود. یکی دو نفر از اوتاد نجف در عالم رؤیا به حضور مبارک حضرت بقیة ا... شرفیاب شدند. حضرت به آنها فرمودند: بروید به سید بگویید: سید! این قدر دل مرا مسوزان، این قدر سینه مرا کباب مکن، این قدر ناراحتی شیعه را به گوشم مرسان، من از شنیدن آن متأثر می شوم.
عبارتی که پیغام داده است این است: «لَیسَ الاَمرُ بِیَدی» سید! «کار به دست من نیست»، به دست خدا است. «دعا کنید خدا فرج مرا برساند تا شیعیانم را از این شکنجه ها نجات دهم.»
(منبع: شیفتگان حضرت مهدی، جلد 3 ص 220)